park එකේ තණ නිල්ල මෑදින් මතුවුණ නමක් නොදන්න මලක් මගෙ සපත්තුවට පෑගෙන්න ගියා.. ම0 තණනිල්ල දිහා උනන්දුවෙන් බෑලුවා. සුදෝ සුදු මල් යායක්... ම0 හෑමදාමත් ඒ මල්යාය පාගගෙන ඒ උඩින් අඩි තියලා තිබුණා..
ඉති0 ඈයි අද විතරක් පරිස්සමින් අඩි තියන්නෙ..? ම0 කාලකණ්ණියෙක් වගේ ඒ මල් යාය පාගගෙන ඈවිදන් ගියා.....
බෑහෑගෙන යන ඉර එළිය අහසේ සිත්තම් මවනකොට... වෑවේ දියරෑලි රටා මවනවිට... ම0 මිලානෝ සෞන්දර්යය විදගන්න උත්සහා කලා.
ඒත් හිතේ ගෑඹුරකින් ල0කාව ගෑන මතකයක් ඔළුවට කඩන් පාත්වෙද්දි වෑවෙන් ගොඩ දාපු මාළුවෙක් වගේ මගේ හිතත් ගෑහෙන්න පටන් ගත්තා. ඊට පස්සෙ මගෙ හිතට මිලානෝ වල සෞන්දර්යය විදගන්න පුළුවන් කමක් තිබුණේ නෑ.
ල0කාවෙ දුප්පත් මතකය ඉස්සරහා මිලානෝ අසිරිය දියවෙලා ගියා...!
ම0 හිස්ම හිස් අහස දිහා බෑලුවා. ඒ අහසත් හරියට දෑන් ජීවිතය වගේ..
හිස්ම හිස්., පාළුම පාළුයි....
භෞතික ජීවිතය මොනතරම් පරිපූර්ණ වුනත් අධ්යාත්මය රවට්ටන්න බෑ..
"...බතක්-වතක්.,
ගෙයක්-දොරක්,
රස්සාවක්..,
ලද පමණින් විමුක්තියක් ලෑබිය හෑකිද..?
ජීවිතයේ නිරන්තරව පෑතිරී ඈති දුක එතනින් නිමා වෙයිද..."
-මහගම සේකර-
සේකර එහෙම කිවුවෙ මේ යතාර්ථය පසක් කරගෙන හිටපු නිසාවෙන් වෙන්න ඈති.
ඒත්......... ඒ හිස් අහසේ කොණක දිලිසෙන ඉරක් තිබුණා.. මට ඒ මළහිරු ගෑන ආදරේ හිතුණා.., ගෞරවයක් ඈතිවුණා..
ල0කාවෙදිත් මට එළිය දුන්නේ ඒ ඉරමයි කියලා ම0 දෑනන් හිටියා...
..හිරු නෑගෙන තුරු බලා ඉමි....
අලුත් ලොවකට...
අලුත් මානව ස0හතියකට..,
අලුත් එළියක් අරන්..
යළිත් හිරු නෑගෙනතුරු බලා ඉමි....
No comments:
Post a Comment